هدف از برگزاري كميته اين است كه امكانات پزشكي لازم براي انجام عمل جراحي دوجنسيها تحت حمايتهاي مالي دولت فراهم شود و چنين افرادي در صورت نياز براي جراحي به خارج اعزام شوند.
پراكندگي افراد دوجنسي و وضع نابسامان آنان، امروزه بهصورت يك عارضه اجتماعي و خانوادگي درآمده است. برخي از آنان از خانوادهها رويگردان ميشوند و در سرگشتگي در جامعه، حوادث ناگواري را به بار ميآورند.
يكي از كارشناسان امور اجتماعي ميگويد: هزينه سنگين جراحي دوجنسيها كه هشت تا 10 ميليون تومان است باعث ميشود خانوادهها قادر به جراحي فرزندان دوجنسي خود نشوند. از سوي ديگر جراحيهاي تغيير جنسيت در كشور به هيچوجه شباهتي با روشهاي علمي كشورهاي اروپايي ندارد و حتي در بسياري از موارد، دوجنسيها پس از عمل جراحي براي يافتن يك هويت مستقل جنسي )دختر يا پسر شدن( با اختلالاتي در بخشهاي مختلف بدن روبرو ميشوند.
به همين دليل بسياري از كارشناسان پزشكي معتقدند كه بهتر است دوجنسيها براي عمل جراحي به اروپا سفر كنند، اما انجام اين مسافرت و هزينه سنگين عمل جراحي باعث ادامه وضع نامطلوب بسياري از دوجنسيها ميشود.
پيشبيني ميشود در صورت تشكيل كميتهيي در وزارت كشور و اختصاص بودجهيي براي كمك به درمان دوجنسيها مشكلات اين افراد مبتلا به اختلال جنسيت برطرف شود.
نكته حايز اهميت اينكه با آغاز به كار كميته و تصويب بودجهيي براي نجات دوجنسيها نخستين نهاد دولتي در ايران بهوجود ميآيد كه رسما متولي ساماندهي به اين گروه از شهروندان خواهد بود.
يكي از دوجنسيهاي سابق كه با عمل جراحي از جرگه مردان به در آمده و زني جوان شده است، پس از سالها تحمل رنج و مشقت موفق شد، دو سال قبل براي معالجه به اروپا برود و تحت عمل جراحي قرار گيرد.
وي در اين باره ميگويد: متاسفانه ديدگاه جامعه نسبت به دوجنسيها بسيار منفي است. بعضيها به آنها به چشم يك بيمار خطرناك يا يك انسان منحرف نگاه ميكنند.
وي ميافزايد: متاسفانه با وجود تمام تلاشهايي كه تاكنون انجام شده، هنوز هم بسياري از مسوولان براي كمك به ساماندهي اين بيماران اكراه دارند.
اين زن 54 ساله كه تا پيش از عمل با نام فريدون و در قالب يك مرد زندگي ميكرد، در مورد اينكه چرا در ايران تن به جراحي نداده ميگويد: واقعيت اين است كه تا امروز هيچ كدام از پزشكان ايراني موفق نشدهاند، بيمار خود را مطابق استانداردهاي روز پزشكي جهان جراحي كنند.
شيوهيي كه در اروپا براي تغيير جنسيت به كار ميرود بسيار متفاوت از روشي است كه پزشكان در ايران عمل ميكنند.
اين زن تصريح ميكند: براي رفتن به خارج و تغيير جنسيت در كشورهاي صاحب نام در اين زمينه به هزينه زيادي نياز است كه اكثر اين بيماران از تهيه و پرداخت آن ناتوانند. دولت هم در اين راستا، در صورت تصويب تنها حداكثر يك ميليون تومان كمك هزينه درماني پرداخت ميكند كه حتي براي تامين گوشهيي از هزينههاي درماني در داخل كشور نيز كافي نيست چه رسد براي هزينههاي درماني جراحي در خارج!
وي در پايان ميگويد: چرا هيچكس از خود سوال نميكند كه آيا ما در خلقت خود نقشي داشتهايم كه اكنون به چشم مجرم و گناهكار به ما نگاه ميكنند?! چرا چشمانمان را روي واقعيتها ميبنديم? چرا با وجود تمامي تلاشهايي كه انجام شده، هنوز نهادها، سازمانها يا مسوولان از حمايت اشكال ما بيم دارند?! چه كسي پاسخگوي ساعتهاي عمر تلف شده ما است? و...! متن كامل اين گفتوگوي جذاب و خواندني را ميتوانيد شنبه در «اعتماد» بخوانيد.
نسخه قابل چاپ
اين خبر را برای دوستتان ارسال نماييد!
اين خبر در صفحه(های)
عرفی بايگانی شده است.
بازگشت
